Od chwili, kiedy po raz pierwszy stanąłem na płycie lotniska w Sydney, minęły dwa i pół roku. Był to czas wypełniony pracą, choć czasem męczącą fizycznie, to zazwyczaj niezwykle beztroską i relaksującą.
Był to również czas wspaniałej rozrywki i dobrowolnej lub przymusowej edukacji.
Trudno nie zgodzić się z trywialnym bądź co bądź stwierdzeniem, że podróże kształcą. Człowiek pozostawiony sam sobie w wymagających warunkach, siłą rzeczy narzuca sobie dyscyplinę, dzięki której znacznie lepiej radzi sobie z wszelkimi problemami.
Człowiek, który nie narzuca sobie takiej dyscypliny, musi improwizować. Tak też było w moim przypadku.
Australia to coś więcej niż oszałamiająca przyroda, przyjaźni i pozytywnie nastawieni do życia ludzie, czy wysoki standard życia w dużych, pięknych miastach.
To również liczne problemy społeczne, takie jak narkomania, nielegalna imigracja, nieudane próby zadośćuczynienia aborygenom, czy okazyjne wybuchy nietolerancji.
Niesprawiedliwym byłoby jednak zestawienie tych dwóch przeciwności na jednej skali, gdyż w stosunku do wielu innych wysoko rozwiniętych krajów, sprawy problemów społecznych w znacznie mniejszym stopniu odciskają piętno na codziennym życiu mieszkańców Australii.
Pojawia się również tęsknota za rodzinnym krajem wśród licznej społeczności imigrantów, którzy ze względu na położenie geograficzne kontynentu, nieczęsto mają okazję zawitać w rodzinne strony.
Dla tych, którzy borykają się z problemami społecznymi, nie nauczyli się języka lub po prostu nie odnaleźli się w nowym środowisku, Australia jawi się pustynią na krańcu świata.
Inni, którzy we własnym kraju czuli się przyduszeni otaczającą ich rzeczywistością...
...odnajdują tu utracony raj.
Przyroda Australijska zaskakuje nie tylko niespotykanymi nigdzie indziej formami fauny i flory ale też i geologiczną różnorodnością.
Te kilka formacji skalnych obejrzeć można w Królewskim Parku Narodowym.
Rzeźbione erozją mineralne eksponaty przywodzą na myśl fantastyczne kształty zdobiące wymyślony przez Rolanda Topora świat "Dzikiej Planety" z 1973.
Z kolei małe i niezwykle twarde kamyczki przypominają "graktyty" z apokaliptycznego opowiadania Janusza A. Zajdla.
W wyobraźni autora były one zarodnikami obcych form życia, które rozsiane w przestrzeni kosmicznej od czasu do czasu trafiały na kawałek twardego gruntu, między innymi na naszą planetę.
Zgodnie z długoterminowym planem zarodniki te uaktywnić miał wysoki poziom promieniowania radioaktywnego, które w założeniu ogarnie planetę po tym, jak cywilizacja zakończy swój żywot w nieuniknionym konflikcie nuklearnym, a całe życie zostanie zmiecione z powierzchni ziemi.
Po co podbijać obce cywilizacje, skoro można cierpliwie poczekać?
Ze smutkiem żegnam się z krajem, w którym przeżyłem tak wiele wspaniałych chwil. Szczególnie dobrze wspominać będę zawsze niesamowicie ciekawe Sydney.
Miasto to stało się domem dla setek tysięcy imigrantów, którzy przywożąc ze sobą spuściznę kultury własnego kraju, zbudowali tu unikalny konglomerat przenikających się barw, zapachów i kulturalnej różnorodności.
Most Zatokowy i Opera to elementy krajobrazu nieodłącznie kojarzone z Sydney.
Do mniej znanych należy Luna Park, który od 75 lat bawi i uczy młodych Australijczyków.
Wszystko to sprawia, że trudno jest zapomnieć o tym magicznym mieście.
Ja nie zapomnę.
Piotr Kloczkowski
Wszystkie zdjęcia za wyjątkiem oznaczonych inaczej, są własnością Autora. Wszelkie przetwarzanie oraz wykorzystywanie ich w celach komercyjnych bez zgody Autora jest zabronione.
